mızıkçı.

ellerimi tuttugunu düşünüyorum,o an kuşlar uçuşuyor midemden.
kur hadi aklını hayallerini kur hadi!
mesela masallar varmış.kurmacalar yokmuş.
ellerimiz küçükmüş.çıktıgımız agaçları kavrayamayacak kadar küçükmüş.bi birbirimizin avuç içlerine sıgıyormuş;bi de annemizin babamızın bi parmaklarına anca yer varmış...böylece nefesimizi kimsecikler duyamıyormuş.gözlerimiz dünyayı;saniyelik gördügü güneş kadar sanıyormuş.
bi deniz varmış düş'ümüzde gözümüzün önünde aşmamız gerektigini sandıgımız...minik ellerimize bakıp ürktügümüz...zamanı var dedigimiz.zamanı'biraz sonra'dan ibaret sandıgımız...

şimdi,biz ayrı kalıp,düş'tügümüzde,altımızda en derin okyanuslar oluyor...
yaralarımız kanamıyor kabuk baglamıyor.hep acıyor hep acıyor...
şimdi,ayrılık bizi bogan deniz yılanı.büyümek burnumuzdan geliyor.
şimdi,herkese reva; bize ceza masallar.
küçükken de görmemiştin güneşi.
büyüdün beni göremedin.
çizgiye bastın oyundan çık!
mızıkçı oldun yerin kalmadı burda...
kandın artık onun dişli yalanlarına...
büyürken gözlerde küçüldün kaldın bir başına.