eski defterler açıldı bugün...
uzun zamandır konuşmadıklarım aradı.nazikçe kurulmuş kırmayacak cümleler sıralandı.defterleri önümüze koyduk,açmadık...
arkadaşım dedigim...
beş yıl beraber yürüdügüm,karşılıklı uyudugum,aynı tabaktan yedigim-ki kimsenin çatalından kaşıgından yemem-sevgilimle yalnız ankaradan istanbula yollayacak kadar gözüm kapalı güvendigim,bu kadar içli dışlı oldugum kız bi anda çekti gitti.suçum da hiç görmedigim sevgilisinin benim nasıl oldugumu sormasıydı.
günler ne günü aylar sonra aradım.merak etmiş bi iki kez istanbula gelmiş ama beni arayamamış(neden acaba?)nefret ve tutku duyguları yok bende...olmuyor...allaha havale ettim.istedigi zaman giderim istedigi zaman gelirim.tabi ki frenledigim çok şey olur ama her şeyi kesemem bi anda.
kestigim zamanlarda oluyor tabi...biri bana aşık oldugunu söyledigi anda bitmiştir.
bu gün oldugu gibi...arkadaşım dedigim.
eski tanıdık,hep var oldugunu söyledigi taşları bi bi etegime bıraktıgını düşünüyordu.düşündügü somutlaştırdıgı her kelime kafama indi resmen.acıım kendime.sevme beni dedim sevme beni...sevilecek ne yaptım sana be adam!
üstüne geldim bi agız dolusu laf dinledim gelecegimle ilgili. bu aralar kelimeler beni kırmaya yönelik blog.bu aralar sesler bana yükseliyor.hak ediyorum.farkındayım.ondan sesimi çıkarmıyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder