bir kız varmış
kızın dudakları bi masala degmiş
titrekçe çekmeden kalmış.
masalı kader sanmış.
kendini masalla kandırmış
bir varmış...
ve bir de adam...
masalı oyun sanmış.
çelikle zırhlanmış,
içini dışını sarmış.
galibiyet için gözünü dört açmış...
korlarını dudaklarına sarmış...
dokunuşları farkettirmeden
ince ince limelemiş kızı.
kıldan ince kılıçtan keskin
kızın dilini soguyuyla yapıştırmış.
tadını kaçırmış .
agzını dilini baglamış.
şah demiş adam,
şahı kesmiş.
dudaklarından boynuna
bir çizik çizivermiş
kana kana kanmış kız.
mat olmuş kız...
kanla pas karışmış tadına...
kaçmış masal dagından adam
leşinden çok uzaklara...
şehrin birine
kalanlarıyla...
yolları çelik grisi -kendi gibi-
göğü kan kızılı-kız gibi-
cahil cesaretiyle atılıp
sokaklarında kaybolmuş.
attıgı her adımda
adını unutmuş masal sanan kızları,
adsız olmuş tüm perileri...
adam...
bir varmış.
adam...
bir yokmuş.
kız ise
adama çokmuş...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder