gelmeyecege mektup.

01.09
sabahın altısı


sevgilim,
gelip bi arkadaşa bakıp çıktıgın ya da hiç gelmedigin günlerde,kendimi oyalamak için oyun oynamaya başlamıştım.ilk başlarda epey egleniyordum sonra;sıkıcılaştı, agresif küçük bi kız oyunu oluverdi.evet.bıktım...
bi gün gelecektin.gökten,kapıdan farketmez nerden gelirsen gel;bekleyecektim.içim sakinleşecekti seninle,boktan giden her şey düzene girecekti(m).çok mutlu olacaktık.ben hiç bi an pişman olamayacaktım.seninle oldugum için de seni bekledigim içinde...o kadar çok inanıyordum ki...kendime sorular yönelttigimde'ne saçma soru bu böyle','juli kimse duymasın'...,'geç'',saçma'...gibi cevaplar yerine dürüstçe anlatacaktım içimi.bunlar hep senin sayende olacaktı.senin...bir nevi aynam olacaktın...
sevgilim,sen hiç gelmeyecek(miş)sin.gelmeyişin içimin korkularına mahkum edecek beni.korkularımla duvarlarımı kalınlaştırma konusunda ne kadar maharetli oldugumu biliyorsun!!!bırak ademin evlatlarını mesihler dahi içimin,dışımın taşlarını aşamayacaklar...
evet,artık oyundan hiç haz etmiyorum.bu aralar sıra bana gelince pas diyorum.papaz kaçtı gibi luzumsuzca uzuyor o da..zamanı geçirmek için durmadan erteliyorum anlayacagın.
umrumda olmayan zamanı...
gelişinle anlam kazanacaktı o.(hayır,haksızlık etmiyorum.onun bana attıgı kazıgın yanında haksızlık sayılmaz bu.23 olmuş baksana...)gelişinin yalan oldugu kadar önemsiz bir detay işte...
sıra bana gelince hep pas diyorum.damagımdaki tadı geçirmek için kana kana su içiyorum.yine de susuz,kurak hissediyorum...dudaklarımı kemiriyorum bol bol.yoruldular...sıra tekrar bana dönene kadar aklımı yormakla ugraşıyorum bi de.varsayımlarımla,teget geçtiklerimi,ıskaladıklarımın bilançosunu çıkarıyorum.oyunda aldıgım eksilerle,bilançomun rezilligiyle seni bulma şansımı iyice yitiriyorum.(sonra kaderin cilvesinin benden daha güzel oldugunu söyleyip sancılı sancılı gülümsüyorum içimdekine...evet bazen igrençleşiyorum.)
sevgilim durum bundan ibaret işte,oyunun son elinde ortaya hayallerimi koydum.onu bile kaybettim.içimdeki piç parça parça sildi.düşündükçe migrenim azıyor.hani bogazına bi parça oturur ya yutkunamazsın...yutkunamıyorum işte ben...burnumun kemigi sızlıyor hafiften...(hepsini unutmayım diye yazıyorum)
aramızdaki bagı kimseye anlatamayız biliyorum.bilmekten nefret ede ede biliyorum.hayallerimde bile el ele olamadıgımızı,elini tutarsam...neyse...
bizimki bütün olma istegiydi.kimsenin anlayamayacagını düşündügüm için benim için tılsımlı,bi o kadar mucizevi... (olmasını umdum...)
bildigim şeylerde vardı tabi.içimin dinginligi sendeydi.bu zamana kadar istedigimi bilmedigim gerçegini degiştirmeyen ve istemedigimi bildigim şeylerle düzene soktugumu sandıgım yarım, yamalı yaşantımın önemli parça(lar)(s)ı sendeydi.sanki ruhumuz birbirlerimizin eksikliklerini saklıyordu.(gerçegim...ötesi var mı?)bendekiler sensiz;sendekiler bensiz bi boka yaramayan binlerce hissizleşecek yeti sahibiyiz.
kavramlarla problemim var evet.ama kötü bişi sayılmaz bu.daha da kötüsü var;zaman,mekan ve yalanların içinde hapsolacagım.en en kötüsü seni de eksik bırakacagım...hayır canım;karanlık ya da yalnızlık yüzünden degil hiç birinden korkmuyorum.
ben sadece,bende olanları kaybetmek istemiyorum.içimdeki giderek piçleşiyor baş edemeyecegim.dışıma söz geçirmeye başladı bile.-sonra dış faktörler de...-resmen kaçak kat çıkıyorlar...taşlaşıyorum ve bunu istemiyorum.
sevgilim,oyunda son elimi oynayacagım. bu sefer pas yerine pes diyecegim.senin gelecegine dair bi ümidim...yok demek istemiyorum ama...yazdan beri işim yok;gücümde az kaldı.seni beklemeye dayanamayacak kadar...
sevgilim,son dememek için ,delirmemek için seni;ruhumun parçalarını;aramayacagım.sıradan olacagım.herkesin önerdigi şey ile,elimdeki ile,yetinecegim.
eger bir gün olur da...olur ya hani...tut o zaman beni.biraz insafın varsa...duvarımdan korkma...
hem senin için,hem benim için...tutmazsan işim olmaz zaten...