derler ya.

damarlarımda gezen kan degil artık.umursamazlık...irdelemiyorum zamanla da bi problemim kalmadı.bıraktım 23 yılı...bi 23 daha bıraksam yeter yaşayanlara.bugün iki saat önce anladım

.bunları.olanları.depresif degilim bi şeylerin dibinde degilim.oldukça sakinim sinir bozucu oldugum kesin.ama anladım sonuçta.bi şey istememe gerek yok.benim için düşünen çok insan var.gittigim okulları,gezdigim şehirleri,yaşayacagım odaları,edinecegim arkadaşlıkları...hep birileri seçti.olmasını istedikleri insan olmamı saglayacaklardı.yine olmadı.belki de onlar da ne istediklerini bilmiyorlardı.
istedim ama diyemedim.dedigimde suçlandım.en basitinden hande ye gidecegim demiştim hatırlarsın.noldu?aaa oraya gitme dendi.ben cansuda iken karar alınmış gidilmiş bilet bile alınmış.arzu ile yunanistana git üç gün napıcan handelerde??denildi.on beş gün sona arzu ile gidicez.memnun oldum mu?biçilen bu.
'ellerinden gelen her şeyi yapıyorlar...ne kadar da nankörsün juli.'
derdim bu degil bu basit bi ayrıntı.baskı altındayım.gizli baskı... 'senin hayatın istemiyorsan hiç bi şey yapmak zorunda degilsin'ler geliyor ardından 'ama ben yerinde olsam bu fırsatı kaçırmazdım sona hayatın boyunca üzüleceksin'.'ben yapmadım sen dene juli.kır artık...'gibi devam ediyor.
hala ne istedigimi bilmiyorum.ne istedigimi bilsem de korkularım olacagından eminim.
onun içn savunma sözü bile buldular.'seni hep birileri iteklemeli.her kararını başkası almalı.'
biliyor musun hiç bi zaman sizin yüzünüzden demedim.özellikle dikkat ettim.hep istemsem yapmam diyordum.ama deminyüksek lisans için git denildiginde tamam dedim.sonra beynim ekleme yaptı.bana seçtikleri kocayla da evlenirim torununlarını başınıza bırakıp def olup gidicem.
ondan sonra kimse benden bi şi beklemez.böyle bi hayal olabilir mi?insan mutluluk ister.bende inanırdım mutlu yuva,anlayışlı sevgili,paralı kariyerli rahat iş,kartonpiyerli ev,üçüz beşiz çocuk saçmalıklarına.
benden geçmiş günlük.ruhum pörsümüş.ailem küle çevirmiş.arda üstüne işemiş.anka kuşu olmak bize göre degilmiş.yaptıgım kıyamamama durumu aleyhime döndü.sen kıyamadın vicdanım elvermez dedin juli.bırakıp gidemedin.biz sana yeni sıfat bulduk.artık acizsin şekerim.istemedigin üniversitende dört yılı bitirdin.bi iki-üç yıl daha oraya mahkumsun.aa sanma ki başka iş!çk ayıp!!!
akademisyen olmalısın;tüm akraba,eş ve dost senin yerinde olsa bu meslegi seçerdi.herkese soruldu soruşturuldu.ayrıca bana babam mı iş buldu?iş buldun da gidemezsin mi dedik?sen bilirsin kızım...ama bencee....neyse tamam demiyorum bi şi...diyen gitti tamam. ne istiyorsan onu yap.başını duvarlara vurdugunda gelme yanıma anne baba diye...dört aydır da yatıyosun.bi gir bakalım ne kaybedersin.ev de tutarız bu sefer orda...yaşar gidersin artık...istemezsen bırakırsın kızım...

gücüm yok.en basiti sabah uyanmak için nedenim yok.bırak tüm gün uyusam hiç bi şey degişmez;benim için de,dünya için de.en çok zevk aldıgım şey resim yapmaktı. iki aydır mal gibi yarım bekliyor tuvalim.ama depresyon falan degil bu.
fark etmek.dank etti.
ben zevk almıyorum artık.hiç bi şeyden zevk almıyorum.tadım ekşi benim.tadım...karşıma geçip konuşan insanlardan,konuşulanlardan yemeklerden ,yeni yerler görmekten,fotograflara bakmaktan,fotograf çekmekten, ne bileyim işte kendimi kaybettigim içinde zamanı unutugum hiç bi şeyden zevk almıyorum.
zevksizleştikçe korkular da bitti önemsemeler de.şimdi hyatımın adamıyım ben senin diye biri gelse hade leyn derim.biri haında bu hayırlıymış dese yine...bi bizim meclise lafım geçmiyor.ona da dişim geçmedigi için galiba.düşlerimin körelmesi dişlerime yansımış olmalı.

içki yok.sigara yok.kafa dengi adam yok.sevgili yok.çekilecek insan da yok.iş yok.güç yok.
yokluklar içindeyim.yne de bi tarafımda pireler...
sabahleyin(o sabah yaklaşık üç saat sonra oluyor)yolcuyum günlük.benimsemedigim bol bol agzımla burnumla çok ugraşmış olan,paslı kentime gidicim.ben deşmedikçe neden bu kadar deşildim ? bid ateşim kırktan aşagı inmedi daha.histerikli bibiçimde hem burnuma hem derime hem de gözlerime engel olamıyorum.hepsi yanıyor.
oysa ki ben ateşe atılalı epey oldu.