bugün.

adı lazım olmayan bi yerin adı lazım olmayan bi işine başvurdum.bugün için onlar çagırdı ben gittim.beşiktaşta ayagımda 10cm.topuklularla daha önce hiiç girmedigim sokak aralarını delip geçtim yerlerini buldum...mülakatlarına girdim sagolsunlar iyi davrandılar.'yavrucuum sen bizle dalga mı geçiyorsun biz lise;olmadı üniversite ögrencisi arıyoruz senin burda işin ne güzeliiimm??.'dediler...işin özeti bu'dur...kızmadım kızamadım haklılar napim...üst kademe işler için yetersiz digerleri içinde fazla oluyorum hep...neyse efenim...önüme IQ testi cinsinden saçma sapan bi kagıt koydular 60 soruyu 20 dk.içinde çöz dediler.biz sana uygun pozisyon olunca seni ararız ama malum kriz dediler...gerçekten açık ve net bi biçimde böle dediler.tüm iş verecek saygıdeger şahsiyetler de sagolsunlar lakin ben böle adamları daha önce hiiç görmemiştim...
zamanında -3 ay önce-babamın arkadaşının yanına gitmiştim adam 'sen bana şimdiiik bi resimli bi resimsiz bi ingilizce bi türkçe cv ni yollayıvee ben bakacam çaresine kızaam'demişti.o gün bu gündür hiç haber yok.zaten beklemem aptallık kriz var biliyorum efenim...o kadar çok cv mi naaptıgını da merak ediyorum.evet ,hepsini yolladım...babamı tanısanız beş on tane daha yollatırdınız bana.

aa bir de giderken apartmanın önündeki merdivende kelebek konmuştu.avucumun içi kadar siyah üstüne turunculu pırıltıları olan inanılmaz güzel bi şeydi.korkmadı ürkmedi.işareet diye bagırasım geldi...gözüm onda koyuldum yola...gerçekten bi işaretmiş.evden çıkma gitme demiş bana dinlemedim...
otobüste önümde sevgili bi çift vardı.gelip önüme oturdukları anda burda blogunu okudugum kızz buu dedim...onlar olmadıgını bile bile onlarmış gibi izledim çok güzellerdi :) adını vermiyorum bencillik ediyorum bende kalsın.umarım gri mantosu vardır:)

yol uzundu çok uzundu hemde...dönüş yolunda tüm incilerimi dökmüştüm...gözümü geçen yılki kadar karartamadıgımı farkettim.zaman başkalarını cesaretlendirirken beni korkaklaştırıyor galiba...bu hayatla benim sürtüşmem degil.hep hayatla kendimi aynı kefeye koyarım hayat derken kendimden bahsederim kendimden bahsederken içime anlatırım.her bi haltımı paylaşırım da kendimi paylaşmam. bi de ilerde kocamla çocugumu paylaşmam...

geri kalan ne varsa alsın tepe tepe kullanıversin çok mu?geri kalanlar toprakta işime yaramaz zaten...

derkeen,kitabımın birinin kelimelerindeki altı kalemle çizilmiş cümle alakalı da alakasız da olsa nokta yerine konulmalıdır...

'biz kaderimizin kaprislerine göre yaşarız ve hayat sadece soguk rastlantılardan ibarettir'

sürprizleri seviyorum ben ... o bana sürpriz yumurtalar gibi belki işe yaramayan oyuncaklar hediye etsin. kutularda saklayıp belli bi süre sonra çöpe atayım.ama sonra kimse bana vırvır etmesin...
sonra kapı çalıversin gelen sürpriz olsun.bugün anladım karar verdim:)