mutfak.

yazın ellerim terler benim
dokunamayışım ondan...

ya çok soguktur;ya ıslak...
ortası yok gözlerimin.

susuşumuz bundan...

fenayım yine gerginim.on beş gün mü ne kaldı...
sinekler de çıktı.aslında hayatımı düzene sokmak için hiç bişi yapmak istemiyorum artık.tek başına çok kötü de degil hani.haftalık on tl.harcayarak dolanıyorum.koridor senin mutfak benim hesabı...annemle babamı görmekten luzumsuz tartışmalar izlemekten insanları çekemez haldeyim...bi de yalnızım...hep var olan arada içimi oyan cinsten olan yalnızlıgım...handenin telefonlarına bile cevap vermiyorum.öldüm sanacak annemi arayacak o olacak bliyorum ama dinlemeye taakatim yok.odun ot cinsi bişiyim.
hayat falan istemiyorum.bana bi yerden işssizlik parası baglansın ya da ömrümde almadıgım tüm bursları karşılıksız versinler...ne bileyim kimseyle muhatap olmadan konuşmadan yapabilecegim istedigim bi iş olsa da olur.lakin o zaman yatagım büyüyen popomu özleyebilir...
9 ay oldu...aslında çok daha öncesi de var.ama eve gelişimin 9.ay'ı...üniversitede ilk işim bi matbaada kart basmaktı.eski şehrimde burs falan almıyorum boş gezinecegime para kazanırım diye bulmuştum.babam sıçmıştı agzıma adam olmaz senden nerde gereksiz iş var buluyorsun sana para kazan diyen mi oldu ben yetmiyor muyum...o okul zamanında bitmesin de gör gününü...vs...
sonra çıktım ordan.salih abi iyi adamdı.yaşlı kart zamparaydı ama bana zararı dokunmazdı.sonra hoşlandıgım bi çocuk olmuştu.onu göreyim diye yemekhanenin yanındaki saglık yerinde çalıştım bi dönem.stand-fuar hostesligi,banka stajyerligi,konser önü bekleyişleri vs...garip işler yaptım.o geldi.hayatımı düzenledi.o gitti.hayalleriyle kafamdakilerle...boncukların ipi koptu pıt pıt pıt...
birini tutsam öbürünün sesini duydum olmadı,beceremedim...
bıraktım öylece kimseişsiz kalmaz kimse bu kadar insanın içinde yalnız kalmaz dedim.
o kadar çaba sarfettim ki kimse yardım etmedi.ahkam kesmeyi,beynime etmeyi, akıl vermeyi ki bunların üçünün de kefelerini ayırırım; neyse işte bunları yardımdan saymıyorum ben.kafa karıştırıcı bişiler onlar...uykusuzum.ya da deli gibi günün yirmi saati uyuyorum.farkında degilim.tek farkında oldugum şey gözlerimin şişi inmiyor.
hiç hıçkırarak aglamazdım.bi hatadır mütemadiyen...sanki yanımda biri ölmüş gibi kesilene kadar,yatagın içinde,kıpırdamadan aglıyorum.
depresyonda diilim...depresyonda olsaydım sadece perçemle yetinmezdim.:)migrenim ...