ardayı arayasım sesini duyasım var.neden en yenik anlarımda aklıma geliyor ki...adam beni sümügünü sildigi mendilin yerine bile koymaz, ben ona ihtiyacım var sanıyorum.sonra diyorum ''juli ya sonra? olan olacagı göstermedi mi? iki saatte unuttu varlıgını.sen bikbikbik beynine ediyosun salak!''
siliniyor her şey...haklısın diyorum kendi kendime.
simyacının koyunlarını bitirip yola dizdigi kristalleri saymaya başlıyorum.arda gidiyor aklımdan...hala birilerinin dünyama girmesine cesaretim yok...
ruhumdaki kızsal dalgalanmaları aldırmak istiyorum.o zaman hayat kaprissiz, geniş,konforlu rahat bişi olacak gibi... ya da erkekler öyle gösteriyor.
bu aralar geceleri köpekler çok havlıyor.
3 yorum:
o sancı biraz zor geçiyor, biraz zaman alıyor.. ve hatta tam geçeceken kabuğunu kaldırası geliyor insanın, daha büyük ağrılar başlıyor.. yanisi yok etmeye çalışmak yerine onunla yaşamaktan başka çare kalmıyor malesef..
dez tespitin çok dogru işte o kabugun tutmasına izin vermiyorum ben yarayı oyuyorum, acıtıyorum... hiç kimsenin ruhu duymuyor.
sonra bi de utandıgımdan saklıyorum.
değizmez zaten döngü.. ne zaman ki sıradanlaşırız o zaman bırakır bunlar canımızı yakmayı. yani bu acılar da bi yerde güzel. düşünsenize her günün hiç bir atraksiyon olmadan geçip gittiğini =)
filmin birinde de diyor kadınlar tüm bu aşk acılarını hayatlarına heyecan katmak için çekiyorlar diye e bi yerde doğru gibi. ;)
Yorum Gönder