yaşlanıyorum.sürgünüm kısa sürdü.tepetaklak geri geldim.gelmekle kalmadım, zamanın lanet oyunuyla başa sardım tekrardan.bekle dediler bekledim.sabret dediler sabrettim.zaman resmen benle dalga geçercesine durdu kaldı akmıyor.böyle olunca, o çok bilen tayfa,bana dönüp biz böyle olacağını biliyorduk bunu bunu yapman gerekirdi vıkvıklarına başlıyorlar. hah yine dediler işte! sonra..düzelirim diyorum. dışarı atıyorum kendimi.istanbula sığamadım kaçtım gri şehre geldim.orda dışarılardayım bol bol..ben eve gideyim diyorum etrafımdakilere..ben gideyim.. insanlara bakıyorum aklına çok güvenen akılsızların, iş fotograflarına, parti fotograflarına,düğün fotograflarına.. gülen yüzlerine bakıyorum.kıskanmıyorum hayır. sadece; kendime acımaya başlıyorum bu canımı daha da yakıyor..ben uyuyayım diyorum.. çay demliyorum,elimdeki ince bellinin tadı eskisi gibi değil,dedim ya yaşlanıyorum ufaktan..yine zor zamanlardayım sadece.biliyorum bunlar da geçecek.en büyüğünün üzerinden altı ay geçti.bu geçmez mi hiç.. sahi sen onu bilmiyorsun.sevmediğin bir adam öldürdü beni.kendi tırnaklarımla derimi paraladığım gündüz gece durmadan kendimi işime verdiğim aklımı oynatmadığım zamanlarda yaşadım ben.o tutunduğum dalı kestiğinde ağlamamayı öğrendim sadece.yoksa gündüz gece aglıyordum.işe bile gece uyuduğum; pardon! sızdığım eşofmanvari pantolonla gidiyordum.kokoşun teki olmasam da kızın tekiyim nihayetinde..var sen hesap et..o günden beri bir gün yüzünü görmedim.nefret ettim günlerce belalar okumamak için direndim.şimdi bakıyorum da onun yüzünden değilmiş sürgünüm.ben'denmiş.insanın hayatında bir şeyler düzgün gider değil mi?en azından bu iyi dersin..o benden her şeyi alıp götürdü.elini kıpırdatmadan vicdanımı paraladı.ama öğrendim bi gün kitapların birinde gördüğüm cümleyle öğrendim hem de. 'İlk acı tatta cesaretin kırılırsa selamete asla ulaşamazsın.'bıraktım artık insanlığımı bir tarafa.sağlıklı düşünen aklıma da allahım mukayyet olmadı.bildiğin deli çilesine saldı bıraktı beni.bi de gittim!üstüne bi de sürgünün beterini yedim!aglamıyorum, sövmüyorum, tahammül sınırlarım hayli yükseldi ama yine ara ara patlıyorum..artık cesaretim yok.kabul ediyorum. ondan çok öncesinin durumları bunlar aslında. şöyle baktığında tamamen oksijen israfına dönüşmem tamı tamına beş yılımı almış. ne yaptım da böyle oldu nasıl bu raddeye getirdim tüm bu işleri bilmiyorum hiç. benim tepetaklaklığımın, yalnızlığımın, bogazımdaki düğümlerimin nedeni olan yine ben..kimin ah'ıyım? biliyorum dimdimdim..hep geçmiş bitmiş bunlar.yine hepsi bitecek biliyorum.yine başa sardın zamanla işle aşkla düze çıkacaksın..sonra yine.. kırıldı lan umutlarım..bırak hayalleri artık rüya bile göremez haldeyim. geçer di mi?yine düze çıkarız evvelallah.sonrasına cesaretimiz kalsın da..