ilk gün sehrin en islek caddesinde onu gördüm.kemaninin sesi sayesinde arka kapili sehri bir anda seviverdim..
bir hafta sonra yalnizligim oturdu omuzlarima.hostellerden kosusturmacadan dert anlatmaya calismaktan..
sehrin merkezinde baska bir kösede onu gördüm. oturdum annemi aradim.
tabii ki telefonu kapattiktan sonra agladim.: )
on gün daha gecti.bir umut dalim kirildi.sesimi cikarmadim.diger dallarim duruyordu nasilsa.uzunca bir sure kendime güc telkinlerinde bulundum.mecburdum burada kalmak zorundaydim.
en azindan kendime ispatlamak zorundaydim.
bes gün sonra daha kötü bi haber aldim. kimse icin yasamiyordum ve kimse de bana mecbur degildi.dik durmam lazimdi
o islek caddeye yürüdüm kaldigim hostelden. yine o vardi, bu sefer baska bir parca caliyordu.
uzunca bir süre oturup dinledim bir köseye.
bir ay sonra ev arama lüksümü kaybedip ilk buldugum yurda tasindim.
o islek caddeye cok yakin oturuyorum ve onu ne zaman bir seyler calarken görsem ensemden dallar ciktigini yeserdigimi umutlandigimi hissediyorum.oturup bolca dinliyorum.
bazen bana sorarlar jul sen hayatta ne istedin de biz olmaz dedik diye.
keman calmayi cok istemistim vakti zamaninda. ama bir memur, maasiyla ev yaptirip cocuklarini okula gönderirken memur cocuklari iclerinden isterler ne derlerse.
hele de abla iseler..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder