itiraf4.

sen aklıma gelince;
bir de hayatımda yaptıklarımın boşlugu,
ve geçirdigim yılların çoklugunu
düşündügümde
kızım beni başkalarıyla kıyasladıgında..
tüm bunları düşündüğümde
kanım damarlarımda yoğunlaşıyor,hissedebiliyorum. seni boynumda o yoğun kanda büyütüyorum..damarlarım bile dayanamıyor,patlayıp derime basınç yapıyorlar. sanki,başkalarının suçu olan,seni hayatıma sokanların neden olduğu bir intihar bitirdi ikimizi.kan kaybından ben öldüm.
ve düşlüyordum her şeyi sen yapmış olmana rağmen suçlu ilan ettim kendimi.içtiğim hayatımı, fondipleyip gidebileceğimi sandım..dogruya yakın sanıyordum kendimi.
o çok sevdiğin dudaklarım kuru,gamzelerimi kimseler görmüyordu.toprağın altı ıssızdı oysa üstü değil..düşünemiyordum.hep salaktım..sensizliğim için cezalandırıyordum kendimi.çok umrundaydı biliyorum..
senin umrun olmayacaksa kimsenin umru olmaz biliyordum.kendimize yenildiğimiz için çok yorgunduk.benim için hala biz idik.sonra adın geçtiğinde durgunlaşır oldum sadece.her bi şey geçebilirmiş.bir kez yenilince hep yenilmezsin ya!zamanla onu da attım üstümden.

bugün başkasının elini tuttum.senden sonra ilk defa..hiç bir şey beklemeden..baştan gideceğini bilerek tuttum elini.ısındıgı an çektim.parmaklarını hissetmediğim günler ağlama hissi uyandırırdı eskiden.bu gece sanki hiç tanımıyordum seni.kanlı canlı biri ilk defa elimi tuttu gece.
kimse beni senin gibi sevmedi.sadece bil istedim.kimsenin eli senin gibi kavrayamıyor elimi.bil istedim.
üç kuruşluk hayatlarımızı degiştirebileceğimize gerçekten inandığım anda,makasla öyle bir biçtin ki bizi..sanki kocaman bir rüyaydın,zamanla unutmaya başladığım..
zamandan korkmamıza gerek kalmadı.hiç yaşanmadın!
elleri çok yumuşaktı.