bazen o kadar çok yaşayacagım bi ömrüm varmış gibi hissediyorum ki, sırf bu his yüzünden yıllarımı feda edebiliyorum.fazla tembelim...
onun için karar verdigimde hayal kurmuyorum düşünmüyorum.olacaksa vakti gelmiştir deyip motive ediyorum kendimi sonuçta çok bi kırıklık yaşamıyorum.-insan ilişkileri istisna tabi..-
şimdi de vakti geldi dedim düşünmedim her şeyi ayarlamaya çalışıyorum allah izin verirse bi daha ögrenci belgemi alıp resmen gidiyorum. eylülden beri bana bi iş vermeyen yalnız ve güzel ülkemden , uçurmuş babam sayesinde her dakika igneleme olan evimden, işleri bitip alacaklarını alıp giden yapay arkadaşlarımdan, süzük bakışlarla bişeyler koparmaya çalışan mıymıy delikanlılarımdan uzaga gidiyorum.
annemi, kardeşimi, ablamı ,abimi bırakıyorum.yıllarımı verdigim ecemi ,handemi, cansu'mu gül ümü, kedilerimi, trenimi, en önemlisi şehirlerimi buraya emanet ediyorum.tabi ki gelecegim
sokaklarında gözlerimi kapatıp dolaşacagım biliyorum.annemin koynuna girmek için gün sayacagım ,onun yerine webcam zımbırtısından sigaramı saklayacagım.
hiç bu kadar gitmeyi istememiştim.annem kısmetimin çektigini söylüyor.çünkü çok düşünmedim ;ama kaderle mesafeliyiz biz biraz tembel bulur o beni... olsun ondan isteyecegim alacagım bi elin parmakları kadar.
bana yiyecek ekmek, içecek şarap, başımı sokacagım dam,oyalanacagım iş, kulaklarımda ses olsun, verdiklerini geri almasın yeter.
gerisi burda kalabilir.
çok sorun degil.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder