ev'cilik.

dedi ki;
çogu kızın kendini prenses sanmasını anlayamıyorum.önünüze çıkan her erkegin beyaz atlı prens olmasını diliyorsunuz.olmayanlara da at alıp prens kılıgına sokmaya çalışıyorsunuz..
sonra biz normalleri külkedilerinin külleriyle baş başa bırakıyorsunuz.ugraş dur..
yenin şu prenses ayaklarını!kabul edin,siz kızlar prenses falan degilsiniz.
dedi ki,
peki her öptügümüzün kurbaga olarak kalmasına ne diyorsun?adam sanıp öptügümüz an kurbaga olanlar da var tabii..bi tane prens görmedim daha!kimi prens yapmaya ugraşalım ki biz?hem haddimize mi prenses olmak!cicişlere bile benzemiyoruz.prenses sıfatını hak edecek hiç bir yanı yok bu masadakilerin.
o degil de;
külkedisi de prenses'ti unutma.
dedim ki,
genimizde falan yok bunlar.oynadıgımız evciliklerle de ilgili degildir.sanmıyorum.öyle olsa hepimiz şarkıcı olmak için elimizden geleni yapardık.prenseslik degil de,ölümsüzlük daha cazip bana..iki tül,bi taç yerine kanatlı periler ya da denizkızları daha güzeller..hem ben hiç kurbaga öpmedim.kişisine göre degişir bunlar ya hu.
prensescilikte,kurbagacılıkta karakter meselesi.
...
ne biçim arkadaşlarım var benim!hala masallardayız..ne de güzeliz.!
bi de en güzeli vardı prenseslerin.dilerim gittigi yerde mutludur.