hayatım hep trenlerde otobüslerde geçti.onun için ev denilen yer bu dört duvar degildi...kapıyı açan annemdi. şimdi evdeyim ışıkları açmıyorum,
kimse aramıyor,kapı çalmıyor.. v.s.
çalışamıyorum.
konuşamıyorum.
didişmek bile güzeldi onunla...
çok özledim.evin kokusu degişti bi kere...
buralarda annemsizlik bi benim umrumda.başkaları oturuyor.çok yalnızım galiba...
gününüz kutlu olsun o zaman.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder