gözlerimi kırptıgımda göz kapaklarımın arasından giren güneş olmalı.beni rahatsız etmeli.hoşuma gitmeli.hatta ona dik dik baktıgımda gözümü kör etmeli.korkutmalılar beni ...dinlememeliyim.umursamamalıyım herkes bakıyor nasıl olsa...
çocukken daha kolaydı...
çocukken her şey daha kolaydı. çünkü ellerimiz küçüktü .dertlerimiz avucumuzun içini anca dolduruyordu.omuzlarımıza binmiyordu. sırtımızdan vurmuyordu.ne zaman ellerimiz büyüdü; işte o zaman güneş gözümüze o kadar sarı gözükmedi. mor dendi arkasından ultraviyoleye takıldık.zararlı dedi.k.kanı bilirdik.kanseri büyüyünce ögrendik.
hiç bi şeyden haberimiz yokken ekoloji,saglık,sosyoloji...ne kadar bilim varsa bindi üstümüze.
benim derdim heidinin hasta dedesi iken hayat bilgisi çarptı.hala tahtada bişi anlatmam.kesseler sunum yapmam.yapan ben olmam otomatige baglarım.yıkar,sıkar,asar,kuruturum içimde.
gözlerimi pörtletip güneşe bakmak istiyorum.hatta göz kapaklarımı parmaklarımla sıkıştırıp,gözlerimin sulanmasını bekleyecegim.hala şansım yok mu?
evet.
aglayamıyorum.
(beni okullar çürüttü güneşten ziyade uyku vurdu...)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder