kapıyı ne gizli ajanlar çalıyor maceradan maceraya koşuyorum;
ne de ömrümün aşk hikayesine başlamış dört nala...;hızımı kesemez durumdayım.
yenileyip degiştirip binbir yere yolladıgım cvlerime de yanıt gelmiyor.
bi yenileme daha yapıp allah'a yollamanın yolunu araştırıyorum.var mı bilen?hayır... gelen vahiydir.dilek şikayet kutusu da işe yaramıyor.denenmiştir...
kitaplara gömüldüm çoktan...olaganım.
azıcık heyecan için;biraz 'insan' kalmak için uzaylıların gelmesini bekliyorum.karşımdaki kanepeye buyur edip onlara bakacagım bi-iki saat falan... böylece insanlıgımı hatırlayacagım.
işe yarayacagını sanıyorum.
bi de böyle teyzeler gelip
'ee..iş ,güç buldun mu nasıllar ?... erkek arkadaşın var mı kızım...nişan,dügün falan...?'gibi sorulara maruz kalınca
'napim teyze öleyim mi;ne dırdırdır beyin bu di miii?'diye hönkürsem;ya da kafasına bardak,tencere,çanta,şemsiye...o an elde ne varsa bi iki vurup kaçsam;bi tepki versem yok. vermiyorum.olmuyor.yemiyor.bu sosyolojik olan basit ilgi cümlecigi beni delirtiyor ama...
elimi verip,dedikodularına kolumu kaptıramam.fizyolojik mi yoksa;psikolojik mi tehşis koyarlar? en çok?
kestiremiyorum.kaçıklık mı?sürtüklük mü?
hangisi olursa olsun;gözlerini kırpa kırpa kalabalık gün toplantılarında ,yedikleri börek arasında muhabbetimi yapmaktan geri kalmazlar.yaglı,lokmalı agızlarıyla ballandıra ballandıra 'biliyor musunuuz' diye söze başlanacagı kesin...
az konuşup;hiç dinlemiyorum.
bakıyorum ama görmüyorum.
gözlerimi kapatıyorum,yatıyorum ama uyumuyorum.
okuyorum ama aklıma yazmıyorum.
-me,-ma ekleri ve amalarla doluyum. inadına stressizim ama gerginim.
...
sabır denilen şey benden kaçalı çok olmuş.onun yerine ot dolmuş keçiler tepemde mera muamelesi yapıyorlar beynime.
düşünmekten,okumaktan yoruluyorum.konuşmaya,yazmaya taakatim kalmıyor neticede.
fazla ihmalkarım.
ders işini sevmiyorum.neyi seversem seveyim adı ders olunca görüntüsü bozuluyor.tüpü bitti bitecek televizyon halini alıyor renkler yayılıp,dagılıyor falan...
tahtadaki denklemin saglamasınında sonucu eksi göstermesi zararımın somut halidir... ama umrumda degil.herkes içeride eşittir;herkes zararda...
bedenlerimizi naylon torbalarından çıkarıp adımlarımızı atacagız biliyorum.ama günüm gelmedi.bekliyorum.
özet;sıyırmaktayım, makinanın beyni ısınmış alev alabilir...hiç bu kadarını olmamıştım.ama iyiyim.hala ölmedime. göre...iyi olmalıyım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder