18 Temmuz 2013 Perşembe

yokluk sinyali.

sürgün yalnız uçmaya alışmış kuşların  içlerindeki kendini umursamayı çoktan unuttuğu duvarlara çarparak büyür.somutlaşır.tam da o haldeyim işte.
oysa direnmek ne kadar güzel!
her şeye herkese başkaldırmak benliğinin olduğunu hissettirmek tek vücut yekpare olmak.
ama yalnızız işte.
mevsim ne olursa olsun hala ellerim üşüyor.boğulduğum denizlerde kalamıyorum.yitirdiğim zamanları geri alamıyorum ve her dilde hala tek bildiğim kelime göçmen.
hiç bir yere ait olup yerleşemiyorum.ne bir eve ne de bir yatağa ait olabiliyorum.her yer benim!
bir buçuk sene dolacak on gün sonra.ben korkumla olmayan yaralarımı açmadığım olan yaralarımın kabuklarını deşmediğim için geri dönüp tekrar başka yerleri özleyeceğim için şükredeceğim.

üzgünüm ihmalkarlıklarım yüzünden çok üzgünüm.geri alamam.burnum düşşe almam modu genetik olarak içimde bir yerlerde sökemem.
Allah belanızı versin sınavlar.

Hiç yorum yok: